Zijn warme lijfje en rode koortswangen hadden al zo vaak tegen haar aangelegen. Zijn altijd tastende handjes die hij zinteugelijk in wist te zetten hadden al zo ontelbaar vaak over haar arm gestreken. Alsof hij middenin de nacht gewoon weer even wilde voelen of zij er nog was. Zo vaak werd ze wakker terwijl grote ogen haar aan staarden. Zo veel vaker andersom. De geur van het babylijfje had ze zo bewust opgesnoven deze keer. En voor ze het wist was het babylijfje een bijna peuterzoon. Samen deelden ze vaker wel dan niet, de donkere nacht die voor hem nog zoveel donkerder voelen zou. Gewenning, heus ook, aan dat kleine schoongewassen muppie, in een veelste grote slaapzak.
Tien tastende vingertjes, twee wiebeloogjes en een samengesmolten hart dat slechts optimaal fungeerde als zij het accepteren zou.
Tien tastende vingertjes, twee wiebeloogjes en een samengesmolten hart dat slechts optimaal fungeerde als zij het accepteren zou. Dit seizoen. Van heel veel voor hen en minder voor haar. Ze wist dat op een dag dit ooit het mooiste was en vanaf dan nooit meer zwaar zou voelen. Die zoete kusjes op schoongewassen krullende haartjes die in het holst van de nacht, wiegend, sussend, vertroostend, werden uitgedeeld, dan ineens gewoonweg allerfijnst was.
Ik zie ogen vermoeid, een rug gebogen, kuiten gespannen, maar armen open. Hoe groter zij het strekken zou, hoe meer ze dragen kon. En het lukte, zoveel vaker niet, dan wel. Maar het samengesmolten hart uit zoveel verschillende delen was meer compleet dan ze ooit zou ervaren. Dus droeg ze. Keer op keer. Ook als zij handen tekort kwam, haar rug gespannen was, haar stem haperde.
Op een dag die sneller zou komen dan ze soms zo hard wensen kon wist ze zeker dat ze vandaag nog eens wilde overdoen. Haar handen op het warme lijf, haar neus bij allerzachtste krulletjes, het lijfje op haar borst. Meedeinzend op het ritme van haar hart. Net als toen verborgen, nu geborgen, voor altijd verbonden.
We slapen, veel vaker niet dan wel. Maar ze wist, op een dag wenste zij vandaag heel bewust nog eens over te doen. Dus genoot ze. Van het nu. Want voor zij het wist was haar bed leeg. Het huis stil. De nacht donker.
-x- Mama van Dijk
No Comments